Bezsenność pierwotna.

Bezsenność pierwotna, to zaburzenie snu, które nie jest spowodowane przez inne stany zdrowotne lub zaburzenia psychiczne. Jest to forma bezsenności, która może być długotrwała i ma tendencję do rozpoczynania się we wczesnym okresie życia. Osoby cierpiące na bezsenność pierwotną doświadczają trudności z zasypianiem lub utrzymaniem snu, mimo że mają odpowiednie warunki do spania i nie są narażone na czynniki zewnętrzne, które mogłyby zakłócić sen.

Bezsenność pierwotna dotyka około 6% populacji ogólnej i jest częstsza u kobiet niż u mężczyzn. Objawy mogą obejmować trudności z zaśnięciem, wybudzanie się w nocy, wczesne przebudzanie się rano oraz uczucie niewyspania i zmęczenia w ciągu dnia. Często towarzyszy temu drażliwość, problemy z koncentracją i ogólne pogorszenie samopoczucia.

Kluczową cechą bezsenności pierwotnej jest brak identyfikowalnej przyczyny medycznej, psychologicznej lub środowiskowej. Może ona mieć związek z nadmiernym pobudzeniem układu nerwowego, które utrzymuje się przez całą dobę, co prowadzi do trudności z osiągnięciem stanu relaksacji niezbędnego do zaśnięcia.

Bezsenność pierwotną dzieli się na trzy typy:

Bezsenności idiopatyczna

Jest to typ bezsenności pierwotnej, w której pacjenci, w wyniku uwarunkowań genetycznych, płytki, przerywany i zbyt krótki sen mają już od dzieciństwa.

Bezsenność psychofizjologiczna

Jest to najczęstszy typ bezsenności pierwotnej. W bezsenności psychofizjologicznej pojawienie się zaburzeń snu związane jest najczęściej z wystąpieniem trudnej sytuacji życiowej (np. choroba lub śmierć bliskiej osoby, rozwód, utrata pracy) powodującej reakcje stresową i przemijające zaburzenia snu.

Bezsenność subiektywna

Jest to typ bezsenności pierwotnej, w której pacjenci są niezadowoleni z jakości snu, mimo braku nieprawidłowości w obiektywnych badaniach snu np.badaniu polisomnograficznym lub aktygraficznym.

Leczenie bezsenności pierwotnej często obejmuje terapie behawioralne, takie jak higiena snu, techniki relaksacyjne i terapia poznawczo-behawioralna. W niektórych przypadkach może być zastosowane leczenie farmakologiczne, ale zazwyczaj jest to rozwiązanie krótkoterminowe ze względu na ryzyko uzależnienia.

Podsumowanie: Bezsenność pierwotna jest złożonym zaburzeniem, które może znacząco wpłynąć na jakość życia. Wymaga ona kompleksowego podejścia terapeutycznego, które skupia się na wielu aspektach życia pacjenta, od nawyków związanych ze snem, przez zarządzanie stresem, aż po wsparcie psychologiczne. Ważne jest, aby osoby cierpiące na bezsenność pierwotną szukały pomocy u specjalistów, aby znaleźć najskuteczniejsze metody leczenia dla swojej indywidualnej sytuacji.

 

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *