Poniedziałek, 05 Listopad 2012 16:26

Świat według neurotyka.



Człowiek to istota, która charakteryzuje się indywidualnością, specjalnymi cechami i własnymi potrzebami. Chociaż często ludzie są podobni do siebie, to tak naprawdę każdy jest inny, wyjątkowy, oryginalny. W historii ludzkości wielokrotnie starano się przedstawić rodzaje usposobienia człowieka i znaleźć te odpowiednie. Podobno najbardziej trafne typy osobowości odkrył Hans Eyesenck w swojej trójczynnikowej teorii, tzw. PEN. W jej skład wchodzi ekstrawersja - bycie towarzyskim, przyjaznym, impulsywnym, chętnie podejmującym ryzyko, introwersja - człowiekiem cichym, wycofanym, refleksyjnym, unikającym ryzyka.  Wynika z tego neurotyzm - stabilność i niski poziom lęku z jednej, a niestabilność i wysoki poziom lęku z drugiej strony oraz psychotyzm - tendencja do izolacji i niewrażliwości z jednej strony,  przez akceptację norm społecznych i troskę o innych ludzi z drugiej.

Przyjrzymy się bliżej neurotyczności, która jest niezwykle ciekawym typem osobowości, przepełnionym sprzecznościami. Zdaniem Eyesencka neurotyczność jest zespołem reakcji charakteryzujących ludzi normalnych, gdyż jest to wymiar, w którego skład wchodzi chwiejność emocjonalna, czyli zmienność nastrojów, drażliwość, zadręczanie siebie, przeżywanie ciągłych zmartwień, poczucie winy. Neurotyczność przedstawia  istotę, która ma skłonności lękliwe, depresyjne i charakteryzującą się niską samooceną, płochliwością, markotnością. Ludzie Ci mają tendencje do labilności emocjonalnej. Symptomy neurotyczne są spowodowane poprzez powiązanie ze sobą procesów zachodzących w układzie nerwowym i doświadczenia w zakresie uczenia się silnych reakcji emocjonalnych wywołujących strach.

Neurotycy  mają bardzo „ciężki” temperament,  ponieważ nie ufają oni własnym umiejętnościom, możliwościom, mają niskie przekonanie o swoich zdolnościach i związany z tym brak pewności siebie. Nie mają zaufania do siebie jako twórcy własnego życia, gdyż czują się popychani przez los oraz są skłonni do ulegania autorytetom. Również wyróżnia ich pesymistyczne nastawienie do życia, łatwe popadanie w depresję. Bardzo często są rozczarowani własnym istnieniem, otaczającym światem. Zawsze im czegoś brakuje oraz coś ciągle nie pasuje. Warto dodać, że  posiadają duże poczucie winy, są skłonni do samooskarżeń, a nawet poniżania siebie. Często są rozdrażnieni, łatwo się niepokoją i bardzo szybko denerwują w sytuacjach nie dających ku temu podstaw. Ich zdenerwowanie objawia się lękiem i różnymi obawami o to, co będzie dalej.  Siła napięcia lękowego u neurotyka jest zbyt wysoka w stosunku do siły bodźca. Reakcje fizyczne na wszystkie powyższe problemy u neurotyków przejawiają się nadmiernym poceniem, drżeniem, czerwieniem się, nagłym przyśpieszaniem lub zwalnianiem rytmu serca, oddechu. Zmiany te są bardziej widoczne niż u pozostałych typów osobowości. Neurotycy są świadomi własnych zachowań, uważni i potrafią być dobrymi obserwatorami. Osoby z tą osobowością są podatne na wmawianie sobie różnych dolegliwości, chorób domagają się, aby otoczenie zwracało uwagę na ich zdrowotne problemy. W skrajnym przypadkach domagają się opiekowania i współczucia.

Na temat neurotycznego usposobienia Karen Horney napisała książkę pt „Neurotyczność osobowość naszych czasów”. Autorka przedstawia obraz człowieka, który nie potrafi poradzić sobie z dręczącymi go konfliktami  i lękami. Niestety, sposoby walki ze swoimi problemami, jakie są wybierane przez ten typ, nie prowadzą do przezwyciężenia wewnętrznych problemów. Powodują wręcz ich nasilenie  i przyczyniają się do stworzenia mechanizmu samodestrukcji. Horney uważa, iż neurotyczna struktura może doprowadzić do nerwicy charakteru, zaburzeń osobowości. Każda sytuacja może się wydać konfliktowa, a obsesyjność może prowadzić do ciężkiej nerwicy. Głównym celem tego charakteru jest uzyskanie poczucia bezpieczeństwa i zlikwidowanie lęku podstawowego. Potrzeby są irracjonalne i niemożliwe do spełnienia, a to prowadzi do zaburzeń psychicznych.

Wysoka neurotyczność utrudnia radzenie sobie ze stresem, smutkiem, wrogością oraz zwiększa podatność na doświadczenie depresji, agresji. Karen Horney wyróżniła cztery główne obrony przed neurotycznością, które uwalniają od silnego lęku. Są to:
1.    miłość,
2.    uległość,
3.    władza,
4.    wycofywanie się.
Emocje neurotyków są bardzo zmienne, potrafią oni reagować silnym lękiem nawet na niezbyt stresujące sytuacje, w tym na kontakty społeczne, a w szczególności seksualne. Stąd też częściej niż pozostali ludzie martwią się sprawami związanymi z seksem oraz częściej wyczuwają obrzydzenie, wielki wstręt do pewnych aspektów aktywności seksualnej.

Z badań uczonych amerykańskich, które zostały opublikowane w „Health Psychology”, wynika,że neurotycy są bardziej narażeni na infekcje niż pozostali ludzie. W eksperymencie badano reakcje immunologiczne zachodzące u 84 osób zaszczepionych przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. Zadaniem szczepionki było wzmocnienie organizmu poprzez wprowadzenie znikomej ilości jej do organizmu (zarazki pobudzają do produkcji przeciwciał obronnych). Oprócz tego uczestników poddano testom, które miały wskazać, czy są neurotykami. Eksperyment ten dowiódł, iż osoby o wysokich wynikach na skali neurotyzmu wykazywały słabsze reakcje obronne organizmu w odpowiedzi na podawaną szczepionkę. Stad też możemy wywnioskować, że neurotycy są bardziej podatni na zakażenia oraz inne powikłania zdrowotne. Z tego też powodu uważam, iż neurotykom zdecydowanie łatwiej jest wmówić daną chorobę. Natomiast oni sami są w stanie dopasować do siebie wiele chorób i uwierzyć, że taką posiadają. Także są bardziej podatni na działanie efektu placebo.

Kim są neurotycy? Są to ludzie, którzy potrzebują dużo ciepła i zainteresowania ze strony innych. Dla nich wszystko może stać się wielki problemem, chociaż w rzeczywistości wcale takowym nie jest. Każdy z nas ma coś z neurotyka, jedni w większym stopniu, inni prawie w minimalnym. Czasem wydaje się, iż dla osoby o wysokich skłonnościach neurotycznych nie ma neutralnego rozwiązania problemu - albo dostaną to, o czym marzą, albo popadną w głęboką depresję. Są skłonni do popełnienia samobójstw, gdyż w chwili głębokiej depresji, uważają, że tylko zamach na ich życie jest jedynym słusznym rozwiązaniem, czyli ukojeniem ich cierpienia.

Próba pomocy dla tych osób jest ciężka, ale nigdy nie należy rezygnować, bo kto wie, może właśnie ta pomoc będzie odpowiednia? Osobowość neurotyczna nie oznacza, że dana osoba jest chora psychicznie, tylko jest bardziej wrażliwa od pozostałych, dlatego też nie należy pomylić tego typu osobowości z chorobą. Neurotyków należy akceptować i okazywać im zainteresowanie, wtedy będzie im łatwiej przejść przez życie. W końcu nikt z nas nie chce czuć się samotnym.

_________________________________________________________________________
Autor:  Aneta Iwona Nowak – psycholog z Trójmiejskiej Pracowni Psychologicznej „IMPULS”.
Serdecznie zapraszam na stronę internetową www.tppimpuls.pl
e-mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

Żródła:
1.    Horney,K(1982) Neurotyczna osobowość naszych czasów, Warszawa, PWN
2.    Eyesenck Hans i Micheal Podpatrywanie Umysłu, Gdański 2003, GWP
3.    Pervin, L.A, (2003) Osobowość Teoria i Badania,
4.    Zimbardo Phlilip. G.(2002) Psychologia i życie ,Wydawnictwo Naukowe PWN 
5.    Tavris&  Wade ,Psychologia.Podejście oraz koncepcje. Wydanie I

 

Poniedziałek, 22 Październik 2012 15:07

Neurotyczna wizja miłości.

 

Miłość podobno jest najważniejszym pragnieniem człowieka. Każdego dnia można o niej usłyszeć, przeczytać czy obejrzeć film jej poświęcony.Jest tematem, do którego człowiek bezustannie powraca. Potrafi powodować skrajne emocje od szczerej radości po najprawdziwsze łzy. To właśnie w imię miłości jedni egzystują, a inni sobie odbierają życie. Chociaż wszyscy w jakimś stopniu jej pragną, niektórzy zaprzeczają jej istnienia. Czym więc jest owa tajemnicza miłość? Mówią, że najlepiej by była prawdziwa, romantyczna, jedyna, bezinteresowna, namiętna, po prostu taka, która przetrwa wszystko. Dla każdego jest czymś innym, nie wszyscy są zdolni do jej racjonalnej oceny.

 

Osobowość neurotyczna charakteryzuje się zaburzonym obrazem siebie oraz otaczającego świata. Z jednej strony uważa siebie za osobę bezwartościową i jest przepełniona różnymi lękami, a z drugiej jest przekonana o swojej dobroci. Niemniej jednak neurotyczna jednostka kieruje się wysokim poziomem wrogości skierowanej do pozostałych ludzi. Takie dwubiegunowe poglądy są spowodowane sprzecznością, która jest podstawowym składnikiem tego typu osobowości.

 

Neurotyk nie potrafi wyciągnąć wniosków z popełnianych błędów, tylko czuje się bezsilny wobec zdarzeń losowych. Ma wygórowane oczekiwania w stosunku do swojego otoczenia, ale jednocześnie panicznie boi się odrzucenie oraz krytyki. Chciałby, aby wszyscy byli życzliwi, wspaniałomyślni, altruistyczni w stosunku do niego. Jego wymagania, z których nie zdaje sobie sprawy, powodują, że trudno jest mu utworzyć zdrowe stosunki z otoczeniem. Związki neurotyka są nietrwałe, a przyjaźnie szybko się kończą, ponieważ często ignoruje on pragnienia bliskich. Jednak w duchu jest osobą bardzo wrażliwą, która świadomie nie chce nikomu wyrządzić krzywdy. Osoba neurotyczna wszelkie swoje niepowodzenia przepisuje działaniu osób trzecich, rzadko przy tym dostrzegając swoje błędy. Nie potrafi zaakceptować niedoskonałości pozostałych ludzi, dlatego też próbuje ich zmienić. Pomimo tego, że trudno jej pogodzić się z wadami partnera, posiada silną potrzebę życia w związku i bycia kochanym. Po dłuższej analizie można zaryzykować stwierdzenie, że neurotyk nie jest zdolny do miłości, ale jednak bardzo chce otrzymać ją od innych. Dlaczego tak się dzieje?

 

Neurotyk jest typem osobowości, dla której jedną z najważniejszych potrzeb jest bezpieczeństwo. Poprzez odnalezienie miłości drugiego człowieka, zaspakaja to pragnienie. Dlatego też bliska osoba może być traktowana jako narzędzie, które ma za zadanie zaspokoić wszelkie neurotyczne życzenia. Warto zaznaczyć, że obiektem westchnień może być każdy z otoczenia neurotyka.

 

Zgodnie z teorią Karen Horney w standardowym ujęciu miłości człowiek dąży do potrzeby kochania, dlatego szuka swojej drugiej połówki. Natomiast neurotyczna miłość to uczucie przepełnione lękami, niedowierzaniem, ale także zaprzeczeniem, że ktoś może pokochać. Lęk towarzyszący miłości neurotycznej jest również powiązany z charakteryzującą neurotyka zachłannością, brakiem nasycenia. Przejawia się to bezustannym domaganiem się potwierdzenia miłości i pozyskania jak największej uwagi od kochającego partnera. Jeśli nie otrzymuje tego, czego pragnie, pojawia się toksyczna zazdrość, która cechuje się nieustającym lękiem przed utratą kochanka. Dana jednostka uważa, że to jest niewiarygodne, że ktoś może ją pokochać, w związku z tym zaprzecza własnym uczuciom. Pojawia się tutaj poważny paradoks - miłość jednocześnie powoduje wiele radości, ale także unieszczęśliwia neurotyka. Chociaż nieświadomie angażuje się w związek, jego lęki przed utratą są tak ogromne, że przeszkadzają w pełnym szczęściu.

 

Domaganie się bezwarunkowej miłości, które jest typowe dla tego typu osobowości, powoli niszczy relacje partnerskie. Warto dodać, że dążenie do spełnienia tej potrzeby jest całkowicie nieświadome. Natomiast, gdy w końcu neurotyk zda sobie sprawę z wszelkich swoich sprzeczności, pojawia się u niego wstyd i zakłopotanie. Dzięki temu, może przyjrzeć się dokładniej sobie, a nawet zmienić postępowanie.

 

Niestety opisana wyżej miłość potrafi być toksyczna, przez to druga osoba nie potrafi sprostać oczekiwaniom. Neurotyk, będąc niezaspokojony, wycofuje się ze związku. Każde minimalne odtrącenie jest interpretowane jako poważne odrzucenie. Ciągle obawiając się odepchnięcia przez swojego wybranka, zaczyna unikać sytuacji, które mogłoby spowodować ową odmowę. Neurotyk boleśnie przeżywa zachowania partnera, nie patrząc przy tym, że może być ono wywołane przez niego samego. Następstwem takiej reakcji są lęki, które mogą powodować złość, co w tym wypadku ma działanie obronne.

 

Karen Horney w „Neurotycznej osobowości naszych czasów” opisała funkcje obronne, którymi kieruje się neurotyk. Zgodnie z autorką neurotycy szczególnie są narażeni na działanie „błędnego koła”. Funkcja takiego koła, polega na tym, że strategie obronne, które mają zabezpieczyć neurotyka przed lękiem, powodują pojawienie się złości, wrogości, a także nowych obaw. Przez wszystkie niepokoje, zaczyna on stosować szantaże, nawołuje do sprawiedliwości, grozi, a nawet próbuje zatrzymać partnera na litość. Bardzo często potrafi straszyć popełnieniem samobójstwa lub zrobieniem sobie krzywdy. Warto tutaj dodać, że szantaż, główna forma pozyskiwania miłości, najczęściej jest stosowana przez płeć żeńską.

 

Neurotyk poprzez nawoływanie do sprawiedliwości zamierza zaspokoić potrzebę otrzymania czegoś, w zamian za swoją pomoc. Dobrym na to przykładem jest taki cytat: „Dla ciebie poświeciłam wszystko, przygotowuję tobie obiady, piorę tobie, a ty dla mnie nie masz dzisiaj czasu, aby pójść ze mną do kina”. Poprzez stosowanie powyższych zachowań neurotyk ma nadzieję na uzyskanie zaspokojenia swoich pragnień. Takie taktyki są stosowane w neurotycznej miłości. Pozostaje pytanie, a co z seksem? Czy jest równie skomplikowany?

 

Życie seksualne jest równie zawiłe jak dążenie do miłości. W tej kwestii osoby neurotyczne różnią się od siebie tak samo jak pozostali ludzie. Całokształt zachowań erotycznych zależy od ich temperamentu seksualnego, wychowania i różnic kulturowych. Jedni zawierają szybko intymne relacje, inni są bardziej zdystansowani. Natomiast łączy ich wspólna obawa o utratę miłości. Lęk wzmaga potrzebę seksualną, a kontakty intymne redukują wywołane napięcie. Przez to trudno jest w niektórych wypadkach zaakceptować abstynencję seksualną. Warto też dodać, że nawet w kwestii seksu neurotyk jest pełen sprzeczności. Z jednej strony pragnie być idealnym kochankiem, a z drugiej jest niezadowolony z siebie. Takie przekonania utrudniają osiągnięcie pełnej satysfakcji.

 

Człowiek neurotyczny zakochany jest pełen najdziwniejszych paradoksów, sam przeczy sobie. Wszystkie te dysonanse utrudniają zaznanie pełni szczęścia w miłości, gdyż zawsze istnieje jakiś złożony problem z pozoru nie do rozwiązania. Poprzez dążenie do znalezienia idealnej miłostki, neurotyk pozbawia się szansy na pomyślność. Pojawia się tutaj mnóstwo wewnętrznych konfliktów niszczących radość z przebywania z partnerem. Miłość, która powinna być pozytywnym zjawiskiem, dla neurotyka staję się bezustanną walką z najskrytszymi fobiami.

 

Skoro neurotyk jest taką trudną osobą do współżycia, pozostaje zadać sobie pytanie: jak żyć z neurotykiem? Na pewno w uwolnieniu od swoich sprzecznych i pełnych lęku przekonań neurotykowi mogą pomóc wizyty u psychoterapeuty. Trudno jest sobie poradzić samemu z najbardziej kontrowersyjnymi konfliktami , które zachodzą u neurotyka. On sam poprzez swoje sprzeczności nie radzi sobie z osobistymi wymaganiami i przez to manipuluje otoczeniem.

 

Życie z osobowością neurotyczną może być niezwykle ciekawym doświadczeniem, ale na pewno nie łatwym. Partner ma za zadanie zmierzyć się z najdziwniejszymi obawami ukochanej osoby i jej wizją okrutnego świata. Należy jednak zastanowić się czy taki związek jest satysfakcjonujący, w końcu jeśli źle się czujemy w danym związku, nie znajdziemy swojego szczęścia.

_____________________________________________________

Autor: Aneta Iwona Nowak – psycholog z Trójmiejskiej Pracowni Psychologicznej „IMPULS”.

Serdecznie zapraszam na stronę internetową www.tppimpuls.pl

e-mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

 

Źródła:

1. „Neurotyczna osobowość naszych czasów” Karen Horney

 

Niedziela, 21 Październik 2012 15:34

Nerwica serca

Nerwica serca (nazywana inaczej dystonią nerwowo-krążeniową lub zespołem Da Costy) to zespół objawów chorobowych o podłożu psychogennym.


Przyczyny nerwicy serca.

Przyczyny nerwicy serca są najczęściej bardzo złożone, jednakże zawsze związane są z trudnościami adaptacyjnymi do środowiska, związanymi głównie z problemami w życiu osobistym lub zawodowym oraz niskim poczuciem własnej wartości. Objawy odczuwane przez chorego mają charakter psychologiczny, badania diagnostyczne nie potwierdzają zazwyczaj zaburzeń w funkcjonowaniu układu krążenia. Nie można jednak lekceważyć objawów zgłaszanych przez pacjenta - nerwice serca diagnozuje się bowiem dopiero po wykluczeniu wszystkich innych możliwych przyczyn wystąpienia objawów.

 

Objawy nerwicy serca.

Objawy nerwicy serca wyrażają się w ogólnych przejawach nerwicy wegetatywnej. Do typowych objawów należą: szybkie męczenie się przy małym wysiłku fizycznym, kłujące uczucie bólu w okolicy koniuszka serca, kołatanie serca, bóle i zawroty głowy, zaburzenia snu, ogólny niepokój oraz nadmierna potliwość.

 

Leczenie nerwicy serca.

Leczenie po wykluczeniu przez lekarzy organicznego podłoża objawów, opiera się na pomocy psychologicznej.Zasadniczą rolę w leczeniu nerwicy serca odgrywa najczęściej psychoterapia. Duże znaczenie ma wykrycie i usunięcie szkodliwych wpływów środowiskowa zewnętrznego, które wpływają na ujawnienie się objawów choroby.

Czwartek, 08 Grudzień 2011 19:20

Ośrodki leczenia nerwic w Polsce.

Otrzymaliśmy kilka mailów z zapytaniem o adresy ośrodków leczenia nerwic. Na Wasze życzenie stworzyliśmy listę takich ośrodków. Jeśli znacie inne tego typu placówki – prosimy o przesłanie adresów na: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć. . – uzupełnimy wówczas listę.

 

Ośrodki leczenia nerwic w Polsce:


1. Centrum Terapii Nerwic w Mosznej

Strona internetowa: http://www.moszna-zamek.pl/

 

Jeden z kilku działających w Polsce całodobowych ośrodków leczenia nerwic i innych zaburzeń niepsychotycznych, gdzie dominującą procedurą leczniczą jest psychoterapia. Centrum Terapii Nerwic Moszna Zamek ma siedzibę w malowniczym, starym zamku, wzniesionym w rozległym parku, w spokojnej, zalesionej okolicy.
Moszna - Zamek dysponuje doskonale wyposażoną bazą terapeutyczną, leczniczą i rehabilitacyjną obejmującą wodolecznictwo, światłolecznictwo, masaże, saunę, solarium, siłownie.

 

2. Oddział leczenia nerwic Mawiko w Chojnicach.

Strona internetowa: http:///www.mawiko.pl

 

Spółka z o.o. MAWIKO powstała w 1998 roku - założona przez trzech lekarzy: psychiatrę, neurologa-psychiatrę i internistę w celu zorganizowania ośrodka opiekuńczo-leczniczo-rehabilitacyjnego o profilu psychiatryczno-geriatrycznym.

Oferta dla pacjentów to m.in.: diagnostyka psychiatryczna, diagnostyka psychologiczna, diagnostyka laboratoryjna, psychoterapia grupowa i indywidualna, nowoczesna farmakoterapia, socjoterapia itd.

 

3. Centrum leczenia nerwic i innych zaburzeń psychicznych w Czechowicach Dziedzicach

Strona internetowa: http://leczenie-nerwic.pl/

 

Poradnia i Oddział Dzienny oferuje pomoc osobom dorosłym z zaburzeniami nerwicowymi, zaburzeniami osobowości, oraz z innymi zaburzeniami psychicznymi.

 

4. Ośrodek Terapii Nerwic dla Dzieci i Młodzieży w Orzeszu.

Strona internetowa: http://www.otnorzesze.pl/

 

Ośrodek jest specjalistyczną placówką medyczną zajmującą się kompleksową diagnozą i terapią pacjentów z wybranymi problemami emocjonalnymi. Mieści się w zabytkowym pałacu otoczonym 6 hektarowym parkiem.

 

 

 

 

 

 

 

Czwartek, 01 Grudzień 2011 18:23

Nerwica lękowa - lęk niszczący życie.

Nerwica lękowa jest poważnym zaburzeniem psychicznym objawiającym się stałym odczuwaniem przez chorego napięcia, niepokoju i zagrożenia, które w rzeczywistości nie mają racjonalnych podstaw. Bardzo często osoby cierpiące na tę chorobę odczuwają lęk przed więcej niż jednym czynnikiem.


Lęk jest to uciążliwy stan emocjonalny, którego źródłem jest przewidywanie przez jednostkę niebezpieczeństw płynących z otoczenia bądź ulokowanych wewnątrz organizmu. Uczucie lęku tym różni się od odczuwania strachu, że strach jest związany z zagrożeniem bezpośrednim, natomiast lęk jest procesem wewnętrznym, psychicznym, odpowiedzią na jakiś bodziec niezwiązany bezpośrednio z zagrożeniem. Lęk objawia się psychicznie - jako uczucie niepokoju, dyskomfortu, bliżej nieokreślonego zagrożenia, zaś somatycznie przejawiać się może przyśpieszeniem pulsu, drżeniem ciała, nadmiernym poceniem się, suchością w ustach, nagłą potrzebą ucieczki lub niemożnością wykonania jakiegokolwiek ruchu.

 

Nerwica lękowa może być spowodowana czynnikami genetycznymi, rozwojowymi, osobowościowymi lub ich połączeniem. Pierwsze objawy to utrata pewności siebie, zaburzenia apetytu, poszukiwanie akceptacji i opieki.

 

Zaburzenia lękowe prowadzą do powstania problemów z funkcjonowaniem w społeczeństwie, przez co nerwica staje się uciążliwa również dla otoczenia chorego. Pacjenci obawiają się wychodzenia z domu, zawierania nowych znajomości, znajdowania się w nieprzewidzianych przez nich sytuacjach.

 

Szacuje się, że zaburzenia lękowe występują u około 10% pacjentów. Leczenie może przybrać formę terapeutyczną lub farmakologiczną, choć najczęściej uzupełniają się one wzajemnie. Aby było ono skuteczne, lekarz musi prawidłowo rozpoznać przyczyny występowania lęku.

Piątek, 02 Wrzesień 2011 22:58

Trening autogenny Schultza

Schultz – to nazwisko niemieckiego lekarza, który spopularyzował tę metodę w USA, jako skuteczne narzędzie w leczeniu nerwicy. Trening autogenny ma swoje korzenie w Jodze indyjskiej. Jest on skutecznym narzędziem integrowania i relaksowania psychiki. Sprzyja odnowieniu sił życiowych i jednocześnie wzmacnia układ odpornościowy.

Na czym polega trening Autogenny Schultza?

Polega on na koncentracji na określonych obszarach ciała i monotonnym, sugestywnym powtarzaniu afirmacji. Zazwyczaj są to afirmacje dotyczące ciężaru (ciężkości) poszczególnych części ciała oraz ciepła odczuwanego w tych okolicach. Poczucie ciężaru wywołuje rozluźnienie napięć motorycznych, a odczucie ciepła - rozluźnienie napięć wegetatywnych. Stwierdzono, że regularne powtarzanie tej metody - po pewnym czasie - niweluje wiele objawów nerwicowych.

 

Przebieg treningu.

 

Należy skupić się na swoich ramionach (można tu mieć na myśli zarówno barki, jak i całe ręce) i monotonnie powtarzać przez kilka minut sugestię:


"rozluźniam prawą rękę, rozluźniam prawą rękę, rozluźniam prawą rękę...
moja prawa ręka staje się ciężka, prawa ręka staje się ciężka...
coraz cięższa, coraz cięższa...
moja prawa ręka jest bardzo ciężka, moja prawa ręka jest bardzo ciężka...
odczuwam odczucie ciężaru powstające w prawej ręce".

Wtedy należy przerwać przez chwilę powtarzanie autosugestii i przez moment obserwować doznania w tej okolicy.

Następnie powtarzamy to samo z lewą ręką.
Można to jeszcze powtórzyć z prawą nogą i lewą nogą.

 

Zalecenia.

 

Jeżeli ktoś wykonuje trening autogenny w celach leczenia nerwicy - należy to kontynuować codziennie przez kilka tygodni. Wystarczy 10-15min dziennie.
Istotne jest, by praktykujący poczuł, że opanował metodę i nauczył się wprawiania swojego ciała w stan ciężkości.

film z treningiem:

Środa, 24 Sierpień 2011 12:35

Farmakoterapia zaburzeń nerwicowych.

Farmakoterapia stosowana jest najczęściej we wstępnej fazie leczenia silnych zaburzeń nerwicowych. Leczenie farmakologiczne zaburzeń nerwicowych w dużej mierze opiera się na stosowaniu środków uspokajających i redukujących napięcie i objawy somatyczne, towarzyszące tym stanom.


Należy pamiętać, że najbardziej skuteczną metodą leczenia zaburzeń nerwicowych jest psychoterapia - czyli wieloaspektowe działanie psychologiczne, w wyniku którego pacjent może poznać ukryte znaczenie swoich objawów i ich przyczyny, wypracować w sobie nowe formy funkcjonowania. Farmakoterapia bez psychoterapii skuteczna jest tylko okresowo i nie powinna być stosowana, jako jedyna forma leczenia.

 

Wybór leku przez psychiatrę zależy od przyczyny i rodzaju występujących objawów. W leczeniu nerwic najczęściej stosuje się:

- w farmakoterapii ostrych objawów lękowych: zazwyczaj bardzo skuteczne jest zastosowanie benzodiazepin (np.: lorazepam, temazepam i medazepam). Jednak ze względu na wysokie ryzyko wystąpienia uzależnienia oraz objawy uboczne, benzodiazepiny powinny być stosowane krótkotrwale.

- w farmakoterapii lęku uogólnionego: powszechnie stosuje się wenlafaksynę lub buspiron, powodzenie w terapii dają również benzodiazepiny, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, tianeptyny, opipramol, hydroksyzyny.

- w farmakoterapii lęku napadowego: trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (kolmipramina, imipramina), inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (paroksetyna, fluwoksamina, sertralina, fluoksetyna, citalopram) oraz benzodiazepiny (alprazolam i klonazepam).


- w farmakoterapii epizodu depresji powstałej w przebiegu nerwicowych zaburzeń adaptacyjnych: zaleca się trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne.


- w farmakoterapii zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych: zaleca się inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (fluoksetynę, fluwoksaminę, sertralinę, paroksetynę, lub citalopram) a także klomipraminę i wenlafaksynę.


- w farmakoterapii fobii społecznej: paroksetyny, sertraliny, fluwoksaminy i moklobemid.

Kiedy magnezu brakuje, pojawiają się m.in. drażliwość, pogorszenie koncentracji, stany lękowe, zawroty głowy, skurcze łydek, kołatanie serca, bóle głowy, a także zaburzenia snu. Sygnałem niedoboru jest też drganie powieki. Najczęstsze przyczyny to zła dieta, nadużywanie alkoholu, częste picie kawy, zażywanie pigułek antykoncepcyjnych i stres.

 

Magnez jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania ponad 300 enzymów w organizmie człowieka! Trudno sprawdzić, czy poziom magnezu w organizmie jest prawidłowy. Badanie krwi niewiele pomaga, bo pierwiastek ten jest stale wydalany z moczem i potem.

 

Jego brak może powodować również:

•arytmię i niewydolność pracy serca, nadciśnienie tętnicze

•przerwy w oddychaniu, astmę

•depresję

•drganie powiek i mięśni, skurcze i drętwienie kończyn

•ociężałość, uczucie zmęczenie, osłabienie, bóle i zawroty głowy, utratę równowagi

•bezsenność, pocenie się w nocy, koszmary, zaburzenia snu

•wypadanie włosów, łamanie się paznokci

•wrażliwość na zmiany pogody

•puchnięcie dziąseł, próchnicę zębów

 

Uspokajający mechanizm działania magnezu polega na hamowaniu uwalniania się w naszym organizmie hormonów stresu (adrenaliny i noradrenaliny).

 

Najwięcej magnezu zawiera w 100g:


Kakao – 442,2 mg,

Soja – 249,7 mg,

kasza gryczana  prażona –217,9 mg,

fasola – 168,9 mg,

groch łuskany – 128 mg,

orzechy włoskie – 74,5 – 134 mg,

orzechy laskowe – 70,5 – 140 mg,

czekolada deserowa – 131 mg,

owoce dzikiej róży – 120 mg,

daktyle – 65 mg ,

mandarynki – 45 mg,

kukurydza – 47 mg,ziemniaki – 20 mg.

 

Zaleca się również sięgnąć po gotowe preparaty w tabletkach zawierające dokładnie określoną zawartość jonów magnezowych, pozwalające na precyzyjną suplementację tego minerału.

 

Polecamy film na temat przyczyn oraz objawów niedoboru magnezu (w języku angielskim):

 

 

Środa, 10 Sierpień 2011 15:25

Leczenie nerwic

Podstawową metodą leczenia nerwicy jest psychoterapia. Nie powinno się leczyć zaburzeń nerwicowych wyłącznie samą farmakologią - osiągamy wtedy jedynie efekt wytłumienia objawów, bez zmiany przyczyn wystąpienia zaburzeń nerwicowych. W efekcie pacjent nie zdrowieje, a tylko zaczyna funkcjonować na bardziej społecznie akceptowalnym poziomie.

I Psychoterapia

W ramach psychoterapii zaburzeń nerwicowych wyróżnia się psychoterapię indywidualną oraz grupową.

- Psychoterapia indywidualna pacjentów z nerwicą jest najskuteczniejszą metodą leczenia, ponieważ podstawą wystąpienia nerwicy są głównie czynniki psychiczne, a psychoterapia najwyższą skuteczność ma właśnie w przypadku tego rodzaju zaburzeń.

W ramach psychoterapii występuje wiele różnorodnych szkół psychoterapeutycznych, które stosując różne techniki terapeutyczne mają większą bądź mniejszą skuteczność w leczeniu zaburzeń nerwicowych.

- Psychoterapia grupowa chorych z zaburzeniami nerwicowymi realizowana jest najczęściej w formie grup zamkniętych. Określona, stała liczba członków sprzyja budowaniu zaufania, redukcji lęku pacjentów oraz uczeniu się nawiązywania relacji emocjonalnych.

II Farmakoterapia

W leczeniu zaburzeń nerwicowych stosuje się przede wszystkim anksjolityki oraz leki przeciwdepresyjne. Ze względu na to, iż anksjolityki mają najczęściej działanie uzależniające, nie wolno stosować farmakoterapii przez dłuższy czas, aby nie uzależnić pacjenta od leków redukujących lęk. Leki przyjmowane w stanach nerwicowych, mają najczęściej za zadanie działać rozluźniająco, uspokajająco, rozładowywać napięcie. W nerwicach natręctw stosuje się najczęściej leki z grupy inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny, które powodują ustąpienie czynności przymusowych. Ich całkowite wyeliminowanie można jednak uzyskać jedynie psychoterapią.

III Rokowania

U około 10% populacji zaburzenia nerwicowe mają charakter przewlekły i nieleczone utrzymywałyby się przez całe życie.

Rokowania zależą zarówno od wieku, w którym pojawiły się objawy nerwicowe, ich nasilenia oraz momentu rozpoczęcia terapii. Wcześnie wykryte zaburzenia, które są leczone mają dobre rokowania. Przy mocno nasilonych objawach, które zaczęły wpływać na zmianę osobowości rokowania są mniej korzystne. Najtrudniej leczy się nerwicę anankastyczną – nie leczona postępuje, doprowadzając do degradacji osobowości.

Środa, 10 Sierpień 2011 14:58

Objawy nerwicy.

Zaburzenia nerwicowe charakteryzują się występowaniem licznych, charakterystycznych objawów. Nie pojawiają się znikąd i nagle.

Objawy towarzyszące nerwicom można podzielić na trzy grupy: zaburzenia somatyczne, nieprawidłowości w zakresie funkcji poznawczych, zaburzenia emocji.

Do pierwszej grupy zalicza się m. in. bóle głowy, żołądka, serca, kręgosłupa, kołatanie serca, zawroty głowy i drżenie kończyn. Mogą występować zaburzenia wzroku i słuchu, nadwrażliwość na bodźce, porażenia narządów ruchu, nadmierne pocenie się, czerwienienie. Notuje się tu również: zaburzenia równowagi, napady drgawkowe, nieprawidłowości w funkcjonowaniu organów wewnętrznych oraz zaburzenia seksualne (m. in. zaburzenia erekcji, niemożność osiągnięcia orgazmu, przedwczesny wytrysk).

Druga grupa obejmuje: problemy z koncentracją uwagi, natręctwa ruchowe, osłabienie pamięci, myślenie natrętne.

W trzeciej grupie znajdują się: lęki, apatia, stany podwyższonego napięcia, poirytowanie, emocjonalne rozchwianie, przygnębienie, zaburzenia snu, szybkie wyczerpywanie się, permanentne poczucie znużenia, brak motywacji, wybuchowość, itp.

W razie podejrzeń występowania nerwicy należy zgłosić się do specjalisty. Na podstawie obserwacji objawów będzie on mógł postawić diagnozę. Leczenie zaburzeń nerwicowych musi przebiegać pod okiem specjalisty. Psychoterapia nastawiona na zrozumienie motywów działania pacjenta oraz na zmianę jego zachowań, często w połączeniu z odpowiednio stosowanym leczeniem farmakologicznym, potrafią zdziałać cuda.


feed-image Feed Entries

Uwaga! .

Uzywamy plikow cookies, by ulatwic korzystanie z naszego serwisu. Jesli nie chcesz, by pliki cookies byly zapisywane na Twoim dysku, zmien ustawienia swojej przegladarki internetowej.

EU Cookie Directive Module Information