Pedagogika / Artykuły

mycall

admin

admin

Adres witryny:

Czwartek, 08 Marzec 2012 00:23

Sposoby spędzania czasu wolnego Polaków.

 

Bez względu na wymiar czasu wolnego, jakim ludzie dysponowali - umiejętne jego wykorzystanie zawsze było wysoko cenione przez społeczeństwo, a czynności wykonywane w czasie wolnym świadczyły o poziomie indywidualnego rozwoju i statusie społecznym.

We współczesnych społeczeństwach (podobnie jak w przeszłości), występuje nierówny dostęp do czasu wolnego. Praktykowane formy spędzania czasu wolnego uzależnione są od wielu czynników, które najczęściej dzieli się na zewnętrzne i wewnętrzne.

Do pierwszych z nich zalicza się: środowisko (teren naturalny, krajobraz, klimat, charakter zabudowy, komunikację), wzory, wzorce osobowe (rodzina, wychowawcy, autorytety zwyczaje, obyczaje, modele spędzania czasu wolnego), organizację życia (czas wolny, prawo korzystania z terenów, obiektów i urządzeń rekreacyjnych). [1]

Z kolei do uwarunkowań wewnętrznych należą czynniki wrodzone (typ układu nerwowego, potrzeby: ruchu, zabawy i wypoczynku) i nabyte (nawyki i rezultaty doświadczeń życiowych). [2]

Można je sprowadzić do czynników: biologicznych (stan zdrowia, poziom sprawności i wydolności fizycznej organizmu, typ budowy somatycznej); psychicznych (determinanty osobowościowe i nawykowe); społeczno-demograficznych (płeć, wiek, wykształcenie, zawód); ekonomicznych (sytuacja materialna, ilość czasu wolnego, dostępność infrastruktury rekreacyjnej). [3]

Poziom wykształcenia i tradycje kulturowe domu rodzinnego determinują w sposób szczególny preferencje w zakresie aktywności czytelniczej, uczęszczania do teatru, na koncerty symfoniczne, a także w sferze działalności społecznej, życia towarzyskiego oraz spędzania urlopu. W przypadku wykształcenia okazuję się, że wraz z jego wyższym poziomem zwiększają się umiejętności lepszego, bardziej selektywnego i celowego organizowania czasu wolnego, jak i preferencje dla czynnych form spędzania tego czasu. Wyższe aspiracje kulturalne określonych środowisk powodują uznanie jakości czasu wolnego jako wykładnika pozycji i wartości społecznej. Środowiska o mniejszych tradycjach kulturalnych skłonne są natomiast podnosić do rangi kryterium pozycji społecznej raczej pozycję zawodową i materialną.[4]

O sposobach spędzania czasu wolnego w dużym stopniu decyduje też stan cywilny jednostek. Osoby „wolne” z reguły częściej uczęszczają do kina, teatru, na spotkania towarzyskie itp. niż zamężne kobiety i żonaci mężczyźni, którzy z kolei częściej spędzają czas wolny na zajęciach przydomowych. Jednostki posiadające rodzinę, znaczną część swych potrzeb psychicznych, w tym również potrzebę kontaktów towarzyskich - zaspakajają w domu.

Bardzo duży wpływ na sposób spędzania czasu wolnego wywiera wysokość dochodów na członka rodziny. Korzystniejsza sytuacja finansowo - materialna łączy się zazwyczaj z kosztowniejszymi formami spędzania czasu wolnego. Zauważyć należy również, że wysokość dochodów często rzutuje na ilość czasu wolnego - bardzo często bowiem osoby o niskich dochodach podejmują prace dodatkowe, które ograniczają ilość czasu pozostającego do swobodnej dyspozycji.

O wyborze form spędzania czasu wolnego, decydują także stan zdrowia i wiek człowieka. Człowiek stary, chory, czy w jakiś inny sposób ograniczony w zakresie poruszania się, z konieczności będzie preferował takie formy, które nie wymagają aktywności ruchowej. Ludzie młodzi w mniejszym stopniu obciążeni są obowiązkami rodzinnymi, mają więcej energii i zapału do poznawania otaczającego świata, częściej poświęcają wolny czas na uczęszczanie do kina, spacery, dokształcanie itd. Wraz z wiekiem aktywność ta najczęściej maleje, a preferencjom zaczynają podlegać inne formy spędzania czasu wolnego. Różnica w sposobie wykorzystania czasu wolnego przez dzieci i młodzież w porównaniu z osobami dorosłymi, wynika także ze skromnego doświadczenia życiowego i ich niedojrzałości psychicznej, która przejawia się niemożliwością organizowania własnego życia całkowicie zgodnie z własną wolą.[5]

Interesujących wniosków na temat ilości czasu wolnego, jakim dysponują Polacy dostarczyły badania przeprowadzone przez Centrum Badania Opinii Społecznej w dniach 1 - 4 lipca 2006r.[6]

W swoich badaniach CBOS zapytał 950 osobową, reprezentatywną grupę dorosłych Polaków (próba losowa), ile mniej więcej czasu wolnego mają w ciągu tygodnia. Wyniki badań okazały się interesujące. Co ósma osoba (13%) stwierdziła, że w ogóle nie ma czasu dla siebie. Niemal jedna trzecia Polaków (32%) oceniła, że ich czas wolny to od jednej do dwudziestu godzin tygodniowo. Jedna piąta ankietowanych (21%) zadeklarowała, że dysponuje ponad czterdziestoma godzinami czasu wolnego tygodniowo, przy czym w przypadku 6% ogółu można powiedzieć, że cały ich czas jest czasem wolnym (w tej kategorii znalazły się odpowiedzi stwierdzające ten fakt wprost i takie, w których podano liczbę godzin większą niż dziewięćdziesiąt).[7]

Badania pozwoliły stwierdzić, że ilość czasu wolnego dorosłych Polaków zależy przede wszystkim od wykonywania pracy zawodowej oraz wieku.

Osoby zatrudnione dysponują nie więcej niż dwudziestoma godzinami w tygodniu (40%) lub w ogóle nie mają czasu wolnego (17%). Z kolei osoby bierne zawodowo dysponują najczęściej ponad czterdziestoma wolnymi godzinami (32%). W grupie czynnych zawodowo rolnicy i osoby pracujące na własny rachunek najczęściej deklarowali, że w ogóle nie mają czasu dla siebie (odpowiednio 34% i 32%).[8]

Ilość czasu wolnego Polaków wykazuje zależność z wiekiem, przy czym ten czynnik jest bardzo mocno powiązany z wcześniej opisanym. Osoby najstarsze (powyżej 65 roku życia), z których niewiele tylko jeszcze pracuje, najczęściej spośród wszystkich deklarowały, że cały swój czas mają dla siebie (18%), lub że mają go od czterdziestu do dziewięćdziesięciu godzin tygodniowo (31%). Wskazuje to na potrzebę animacji czasu wolnego dla tej grupy społecznej, która w kolejnych latach w związku z starzeniem się społeczeństwa, będzie się szybko zwiększać.[9]

Co ciekawe - co trzeci Polak (32%) deklaruje, że w ciągu ostatnich pięciu lat zmniejszyła się ilość wolnego czasu, którym dysponuje. Przeciwnego zdania jest co czwarty badany (24%). Najwięcej respondentów (42%) wyraża jednak przekonanie, że ilość czasu, który mają dla siebie, pozostała bez zmian. Okazuję się, że obiektywny wzrost ilości czasu wolnego obserwowany przez badaczy w długiej perspektywie czasu, różni się od subiektywnego poczucia bazującego na krótkim okresie czasu. [10]

Im starsi są respondenci, tym częściej odpowiadają, że obecnie mają więcej czasu dla siebie niż pięć lat wcześniej (poza grupą osób najstarszych, powyżej 64 roku życia, z których aż 49% nie zaobserwowało w tym zakresie żadnych zmian). Wśród badanych z dwóch najmłodszych grup wiekowych (od 18 do 34 roku życia) liczby osób, które odczuły zmniejszenie się ilości czasu wolnego przekroczyły połowę, co wiąże się z wchodzeniem w okres aktywności zawodowej. Im starsi są badani, tym rzadziej deklarują, że mają obecnie mniej czasu niż przed pięcioma laty.[11]

Im lepiej wykształceni są Polacy, tym częściej odpowiadają, że zmniejszyła się ilość wolnego czasu, którym dysponują, a tym rzadziej - że nic się w tej kwestii nie zmieniło.

Przytoczone wyniki badań wskazują, że czas wolny jest istotnym składnikiem budżetu czasu i tym samemu powinno się mu poświęcić dużo uwagi. Przytoczone wyniki badania nie uwzględniają osób poniżej 18 roku życia. Dzieci i młodzież, jak zostało już to wspomniane, posiadają znacznie więcej wolnego czasu, który ulega gwałtownemu skróceniu wraz z wejściem w życie zawodowe. Ilość czasu wolnego młodych Polaków ciężko zbadać, co wynika przede wszystkim z trudności metodologicznych.

 



[1] M. Demel, W. Humen, Wprowadzenie do rekreacji fizycznej, Warszawa 1970, s. 88-89.

[2] E. Małkiewicz, A. Oleszkowicz, A. Senejko, K. Woysław-Soszyńska: Związek zewnętrznych
i wewnętrznych czynników w rozwoju psychicznym człowieka, (w:) M. Porębska (red.), Środowisko społeczne a rozwój psychiczny człowieka, Wrocław 1985, s. 195-197.

[3] R. Winiarski, Wstęp do teorii rekreacji, Kraków 1989, s. 85-86.

[4] Tamże, s.86.

[5] M. Marcinkowki w: Czas wolny, rekreacja,turystyka,hotelarstwo,żywienie, red W. Siwiński, R Pauler,E Mucha-Szajek, Poznań 2003, s. 82-84.

[6] Centrum Badania Opinii Społecznej, http://www.cbos.pl/SPISKOM.POL/2006/K_124_06.PDF

[7] Tamże

[8] Tamże

[9] Tamże

[10] Tamże

[11] Tamże

Czwartek, 08 Marzec 2012 00:14

Wychowawcze funkcje czasu wolnego.

Czas wolny dzieci i młodzieży (jak i dorosłych) można rozpatrywać w aspektach: zdrowotnym, psychologicznym, socjologicznym, ekonomicznym, i pedagogicznym. W każdej działalności wychowawczo - edukacyjnej należy uwzględniać wszystkie aspekty jednocześnie. [1]

Aspekt zdrowotny sprowadza się do takiej animacji czasu wolnego, by stał się on czasem odnowy biologicznej, poprawy stanu zdrowia oraz szeroko rozumianej profilaktyki zdrowotnej. Chodzi o to, by w czasie wolnym poprzez podejmowanie prozdrowotnych czynności zwiększać odporność organizmu i tym samym zapobiegać ewentualnym problemom zdrowotnym. W dobie schorzeń i chorób cywilizacyjnych takich jak: skrzywienia kręgosłupa, permanentny stres, nadciśnienie tętnicze - aspekt ten wydaje się szczególnie istotny, a dobry stan zdrowia (kształtowany także w czasie wolnym), powinien być traktowany za podstawowy warunek rozwoju osobistego i uczestnictwa w życiu społecznym.[2]

Aspekt psychologiczny wiąże się natomiast z wykorzystaniem czasu wolnego dla celów rozrywki, samokształcenia oraz rozwijania zainteresowań, które wolne są od przymusu i zaostrzonej kontroli. Młodzi ludzie chcą spędzać czas wolny zgodnie z własną wolą, zainteresowaniami - staje się on wówczas źródłem indywidualnych doświadczeń i przeżyć, wpływających na kształtowanie charakteru i własnej tożsamości. Aspekt ten bezpośrednio związany jest z podstawową cechą czasu wolnego, jaką jest dobrowolność podejmowania czynności, będącą gwarantem satysfakcji i spełnienia z wykorzystania czasu wolnego.[3]

Ważnym aspektem jest także aspekt socjologiczny, w którym zwraca się uwagę na fakt spędzania czasu wolnego w grupie. Człowiek, dzięki uczestnictwu w życiu społecznym skazany jest na kontakty z innymi ludźmi, a bycie członkiem społeczności (lokalnej, regionalnej, krajowej, globalnej) związane jest z określonymi obowiązkami i przywilejami. Młodzi ludzie podobnie jak w czasie nauki (na lekcjach), w czasie wolnym uczą się z jednej strony współpracy z rówieśnikami, a z drugiej rezygnacji z postaw szkodzących funkcjonowaniu grupy. [4]

Z aspektem socjologicznym powiązany jest aspekt ekonomiczny, który możemy rozumieć w kategoriach budżetu czasu wolnego. Ilość czasu wolnego oraz długość pracy lub nauki uwarunkowane są wieloma czynnikami i są powiązane ze sobą na zasadzie sprzężeń zwrotnych. Zależność ta polega na tym, że im sprawniej organizowana jest praca lub nauka, tym więcej czasu wolnego mają pracownicy, uczniowie. Z pedagogicznego punktu widzenia istotne wydaje się takie organizowanie budżetu czasu, by czas pracy lub nauki pozostawał w „zdrowych” proporcjach z czasem wolnym, zapewniając harmonijny wielokierunkowy rozwój człowieka. Szczególnie istotne znaczenia ma to w odniesieniu do młodego pokolenia, narażonego na przemęczenia i wspomniane wcześniej choroby cywilizacyjne, wynikające z nadmiernych obowiązków szkolnych i złych warunków nauki.[5]

Na równi z przedstawionymi aspektami czasu wolnego stoi aspekt pedagogiczny, w którym czas wolny możemy traktować, jako miejsce podejmowania czynności wychowawczych (przez dorosłych wobec dzieci i młodzieży lub samodzielnie przez dzieci i młodzież), mających na celu kształtowanie osobowości i zainteresowań. [6]

Szczególność działań pedagogicznych w czasie wolnym wobec młodego pokolenia wynika z tego, że opierają się one głównie na stwarzaniu odpowiednich warunków zewnętrznych dla czynności podejmowanych przez młodych ludzi, poszanowaniu wolności w ich wyborze oraz minimalnej kontroli. Przykładowo takim działaniem może być budowa skateparku przez władze samorządowe - działanie to sprawia, iż młodzi ludzie mają miejsce, gdzie mogą (ale nie muszą) rozwijać swoje zainteresowania i dzięki temu (poprzez „wypełnienie” czasu wolnego) mniejsze jest prawdopodobieństwo praktykowania przez nich społecznie nie pożądanych form spędzania czasu wolnego. Aspekt ten choć rozumiany przez większość dorosłych, w małym stopniu przekłada się na powstawanie i funkcjonowanie organizacji społecznych, plasując Polskę w ogonie europejskim jeśli chodzi o członkostwo młodych ludzi w organizacjach pozaszkolnych, społecznych, sportowych itp. Jest to pole dla działalności (rządu, władz lokalnych), w którym nadal jest bardzo dużo do zrobienia.

Czas wolny spełnia podobne funkcje wychowawcze w odniesieniu do dzieci, młodzieży, jak i osób dorosłych - nie mniej jednak w przypadku pierwszej kategorii, jest on o tyle istotny, iż (jak już zostało wspomniane) wpływa on na kształtowanie osobowości i zainteresowań, będących kluczowym elementem późniejszego życia społeczno - zawodowego. W literaturze pedagogicznej wymienia się kilka funkcji wychowawczych czasu wolnego, najczęściej wyróżnia się funkcje: rekreacyjną, rozwojową, wychowawczą, socjalizacyjną, edukacyjną, kreacyjną oraz kulturalną, które są ściśle związane z omówionymi aspektami czasu wolnego. [7].

Interesującego podziału funkcji czasu wolnego dokonał M. Winiarski, który wyróżnił funkcję: kreatywną, rekreacyjną, kształcącą, opiekuńczą, integracyjną i środowiskową. [8]

Funkcja kreatywna czasu wolnego według autora, polega na zaspokajaniu potrzeb samorealizacji jednostki, rozwijaniu zainteresowań i aspiracji, umiejętności i sprawności, wykrywaniu i rozwijaniu uzdolnień i talentów, zbliżaniu do różnych dziedzin życia społeczeństwa, kształtowaniu postaw twórczych i predyspozycji do kierowania własnym rozwojem.[9]

Funkcja rekreacyjna natomiast przejawia się głównie w organizowaniu wypoczynku, zabawy i rozrywki.[10]

Funkcja kształcąca według M. Winiarskiego przejawia się w rozwijaniu zainteresowań nauką i techniką oraz kształtowaniu postaw naukowo - badawczych dzieci i młodzieży. [11]

Funkcja opiekuńczą wiąże się z tworzeniem warunków do zaspokajania podstawowych potrzeb dzieci i młodzieży, przeciwdziałaniem czynnikom zagrażającym życiu i zaburzającym rozwój, wyrównywaniem braków rozwojowych, kompensowaniem niedomagań w funkcjonowaniu rodziny, ukierunkowaniem drogi szkolnej uczniów i przeciwdziałaniem negatywnym selekcjom. Funkcja ta wynika z szybkiego tempa przemian społeczno-kulturowych, występowania zjawisk patologii społecznej (zwłaszcza w wielkich aglomeracjach), dezorganizacji środowiska rodzinnego, pracy zawodowej obojga rodziców i ich dłuższego przebywania poza domem, nasilania się chorób cywilizacyjnych, niedomagań systemu szkolnego. [12]

Funkcja integracyjna wg autora ukierunkowana jest w szczególności na zbliżanie się do siebie dzieci, młodzieży i dorosłych zamieszkałych w danym osiedlu, dzielnicy, mieście, wsi i większych rejonach terytorialnych oraz nawiązywaniem więzi interpersonalnych w sferze społecznej i duchowej. [13]

Funkcja środowiskowa obejmującą takie zadania, jak: podnoszenie poziomu kultury pedagogicznej społeczności lokalnej, rozbudzanie i wzmacnianie motywacji do podejmowania działalności opiekuńczo-wychowawczej i kulturalno-oświatowej, inicjowanie współdziałania placówek i instytucji środowiskowych zorientowanych na zaspokajanie potrzeb społeczności lokalnej, koordynowanie działalności kształcącej, opiekuńczo-wychowawczej i kulturalno-oświatowej oraz wzbogacanie infrastruktury materialnej wychowania w środowisku.[14]

Inni autorzy funkcję czasu wolnego widzą podobnie. A. Kamiński wśród funkcji czasu wolnego wyróżnia: wypoczynek, rozrywkę i rozwój zainteresowań (miłośnictwa).[15] T. Wujek w czasie wolnym dzieci i młodzieży wyróżnia funkcje wypoczynku i rozrywki (rekreacji) oraz rozwoju osobowości (rozwojowa).[16] Regeneracja sił fizycznych i psychicznych organizmu - to z kolei najważniejsze funkcje czasu wolnego według Z. Dąbrowskiego. [17]

Najważniejszą funkcją wymienianą przez większość badaczy czasu wolnego jest wypoczynek, rozumiany jako regeneracja sił (fizycznych i psychicznych) po długotrwałej pracy fizycznej czy umysłowej, doprowadzającej organizm do zmęczenia, senności, agresji.[18]

Najlepszą jego formę dla dzieci i młodzieży stanowi wypoczynek czynny, ponieważ zawiera on elementy zabawy, emocji, przygody i wyzwania, wpływające na rozwój psychiczny, fizyczny i społeczny. Do aktywnych form wypoczynku należą m.in. turystyka i sport. Niestety najbardziej popularne i najczęściej praktykowane są bierne formy spędzania czasu wolnego ( np. TV, Internet), ze względu na łatwą dostępność do nich.

 



[1] K.. Denek, Pedagogiczne aspekty czasu wolnego, Lider, nr 12, 2006

[2] Tamże

[3] Tamże

[4] Tamże

[5] Tamże

[6] Tamże

[7] M. Przetacznikowa: Charakterystyka środowiska wychowawczego (w:) Psychologia wychowawcza, M. Przetacznikowa, Z. Włodarski (red.), Warszawa 1986, s. 426-427.

[8] M. Winiarski, Zmiany w wychowaniu pozaszkolnym na początku lat dziewięćdziesiątych, [w:] Problemy Opiekuńczo-Wychowawawcze, nr 8, 1995, s. 327-328.

[9] Tamże, s. 327-328.

[10] Tamże, s. 328.

[11] Tamże, s. 328.

[12] Tamże, s. 328 - 329.

[13] Tamże, s. 329.

[14] Tamże, s. 329.

[15] A. Kamiński, Kultura mas a wczasy, Kultura i Społeczeństwo, nr 3, 1954

[16] T. Wujek, Praca domowa i czynny wypoczynek ucznia, Warszawa 1979, s. 13.

[17] Z. Dąbrowski, Czas wolny dzieci i młodzieży, Warszawa 1966, s. 18.

[18] K. Denek, Pedagogiczne aspekty czasu wolnego, Lider, nr 12, 2006

Niedziela, 26 Luty 2012 16:52

Geneza i istota turystyki szkolnej

 

Idea organizacji wycieczek jako formy pracy dydaktyczno - wychowawczej, pojawiła się w związku ze zwalczaniem metod scholastycznych i werbalizmu w nauczaniu. Francuski pisarz Oświecenia, znany filozof, pedagog, powieściopisarz i kompozytor Jean Jacques Rousseau zalecał stosowanie wycieczek do rozwijania u uczących się twórczych zdolności obserwacji i dociekliwości.[1]

Na gruncie polskim znaczenie wycieczek szkolnych dostrzegła już Komisja Edukacji Narodowej (1773-1794) - która zachęcała do wykorzystywania jej w nauczaniu różnych przedmiotów.[2] Znamienne dla działalności Komisji Edukacji Narodowej jest zdanie: „Wprawując dzieci, aby gdziekolwiek się znajdują, znali wschód i zachód słońca, pomiarkowali jakie jest ich położenie względem tego i owego miasta. Aby naprzód znali swój kraj a potem sąsiedzkie, bliskie”.[3] Zdanie to dowodzi jak bardzo starano się zachęcić uczniów do poznawania zjawisk w naturalnym dla nich środowisku.

W latach `70 i `80 XX wieku dużą popularnością wśród młodzieży cieszyły się szkolne koła krajoznawczo - turystyczne (SKKT) działające przy Polskim Towarzystwie Turystyczno - Krajoznawczym. Organizowały one prelekcje o tematyce turystyczno - krajoznawczej, rajdy, wycieczki. Ich prowadzeniem zajmowali się najczęściej nauczyciele.[4]

Przełom XX i XXI to w Polsce czas głębokich przemian społeczno - gospodarczych, którym towarzyszył kryzys w szkolnym ruchu turystycznym. Obserwowalny był wówczas spadek zainteresowania turystyką szkolną wśród dzieci i młodzieży. Liczba SKKT szybko zaczęła maleć. Zamykano także nierentowne schroniska młodzieżowe oraz inną tanią bazę noclegową, z której ruch ten korzystał.

Wraz z rozwojem środków masowego przekazu oraz napływem nowych form spędzania czasu wolnego, popularność turystyki szkolnej szybko zaczęła maleć. TV, gry komputerowe, Internet, kino - stały się bardziej atrakcyjne dla młodego pokolenia niż chodzenie z plecakiem po szlakach, które oferowało PTTK.

Przyczynami kryzysu tego ruchu, była także zmiana formy zarządzania i finansowania organizacji turystycznych działających na terenie szkoły oraz spadek zainteresowania działalnością pozaszkolną przez nauczycieli. Nauczycie zaczęli sceptycznie podchodzić do prowadzenia SKKT - wymagało to bowiem poświecenia dodatkowych godzin - najczęściej niepłatnych.

Krajoznawstwo i turystyka szkolna dzieci i młodzieży szkolnej koordynowana jest w Polsce przez Ministerstwo Edukacji Narodowej, które współpracuje w tej dziedzinie z Związkiem Harcerstwa Polskiego, Polskim Towarzystwem Turystyczno - Krajoznawczym i Polskim Towarzystwem Schronisk Młodzieżowych.

Ostatnie zarządzenia resortowe zdejmują z ZHP, PTTK i PTSM obowiązek koordynowania działalności turystyczno - krajoznawczej w szkole i nakładają go na dyrekcje szkół i placówek wychowawczych.[5] Powoduje to zrzucenie odpowiedzialności i balastu organizacyjnego na dyrektorów szkół, którzy - ze względu na konieczność zaangażowania czasu i dodatkowych środków - często rezygnują z tej formy zajęć pozalekcyjnych.

Działalność turystyczno - krajoznawczą w szkołach regulują odpowiednie zarządzenia i rozporządzenia Ministerstwa Edukacji Narodowej, m.in. zarządzenie nr 18 z dnia 29 września 1997 r. (DZ. U. nr 9 z dnia 16 października 1997 r.), czy też rozporządzenie z dnia 8 listopada 2001 r. (Dz. U. nr 135, poz. 1516). Oba zatytułowane są: „W sprawie warunków i sposobu organizowania przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki krajoznawstwa i turystyki”. [6]

W dokumentach tych przedstawia się zadania jakie stawia się przed krajoznawstwem i turystyką na gruncie szkoły (m.in.: poznawanie kraju, jego środowiska przyrodniczego, tradycji, zabytków kultury i historii; poznawanie kultury i języka innych państw; poszerzanie wiedzy z różnych dziedzin życia społecznego, gospodarczego i kulturalnego; wspomaganie rodziny i szkoły w procesie wychowania; upowszechnianie wśród dzieci i młodzieży zasad ochrony środowiska naturalnego oraz umiejętności korzystania z zasobów przyrody; podnoszenie sprawności fizycznej; poprawę stanu zdrowia dzieci i młodzieży pochodzących z terenów zagrożonych ekologicznie; upowszechnianie form aktywnego wypoczynku; przeciwdziałanie patologii społecznej; poznawanie zasad bezpiecznego zachowania się w różnych sytuacjach).[7]

W rozporządzeniach tych można znaleźć ponadto zalecenia co do form, w jakich powinny być organizowane turystyka i krajoznawstwo przez szkołę. Możliwości wykorzystania turystyki w procesie dydaktyczno - wychowawczym jest wiele. Oprócz wycieczek przedmiotowych, inicjowanych i realizowanych przez nauczycieli w celu uzupełnienia obowiązującego programu nauczania, w rozporządzeniach wymienia się ponadto: wycieczki krajoznawczo - turystyczne (w których udział nie wymaga od uczestników przygotowania kondycyjnego i umiejętności specjalistycznych), imprezy krajoznawczo - turystyczne (takie jak biwaki, konkursy, turnieje), imprezy turystyki kwalifikowanej i obozy wędrowne (w których udział wymaga od uczestników przygotowania kondycyjnego i umiejętności specjalistycznych), imprezy wyjazdowe (związane z realizacją programu nauczania, takie jak: zielone szkoły, szkoły zimowe).[8]



[1] K. Denek, Wycieczki we współczesnej szkole, Poznań 1997, s.22.

[2] J. Wojtycza, Organizacja turystyki młodzieży szkolnej, Kraków 2002, s. 13.

[3] K. Denek, op.cit. , s.22.

[4] J. Wojtycza, op. cit., s. 30-32.

[5] I. Janowski, Krajoznastwo i turystyka szkolna, Kielce 2003, s.55.

[6] Tamże, s.52.

[7] Tamże, s. 52-53.

[8] Tamże s. 47.


feed-image Feed Entries

Uwaga! .

Uzywamy plikow cookies, by ulatwic korzystanie z naszego serwisu. Jesli nie chcesz, by pliki cookies byly zapisywane na Twoim dysku, zmien ustawienia swojej przegladarki internetowej.

EU Cookie Directive Module Information